i’m a poor lonesome rudolf…
Hayatta hiçbir zaman yeterince hırslı ve kararlı olmadım. Çünkü, ne kadar kolay elde edilebilecek olursa olsun, hiçbir şeyi gerçekten istemedim. O yüzden de hiç hırsım olmadı. Bu da doğal tembelliğimi kamçıladıkça kamçıladı ve sonuçta hiçbir şeye önem vermeyen, hiçbir şey yapmayan, hiçbir şeyi yapmaya değer bile bulmayan, olduğu yerde olduğu gibi duran bu gereksiz adam ortaya çıktı.
Yine de zaman zaman bir şeyleri yapmak istediğimi sandığım oluyor. Ama hemen, yapamamak için bir bahane buluyorum. Hiçbir bahane uyduramazsam birden kendimi çok yorgun hissetmeye başlıyorum ve yapmayı istediğimi sandığım işi ertesi güne bırakıyorum. Üstelik tecrübeyle sabit ki ertesi güne bıraktığım hiçbir işi yapmadım şimdiye dek.
Her şeyin böylesine değersiz olduğu bir dünyada doğal olarak herhangi bir şeyi beğenmem mümkün değil. O yüzden ortalıkta bir entelektüel küstah olarak dolaşıp, aklım erse de ermese de her şey hakkında konuşuyorum. Bunlar her zaman doğru olmuyor, aslında sanırım çoğu zaman doğru olmuyor. Ama bu durum beni yorum yapmaktan alıkoymuyor.
İnsanlara dayanamıyorum. Bazılar gibi, birilerini görmeden duramamak, insan özlemek, insan arasında karışmaya can atmak duyguları bende mevcut değil. Bulduğum tüm fırsatlarda evime kapanıyorum ve günlerce dışarıya çıkmıyorum. Kalabalığa karışmak için doğmamışım ben.
Galiba bir çeşit Rudolf’um*, çoktan betona çakılmış…
(*Thomas Bernhard – Beton – YKY – 2007)
